Οι αθλητές δεν θυμούνται πάντα τι τους δίδαξες. Θυμούνται πώς τους έκανες να νιώσουν.
Υπάρχουν προπονητές που μπαίνουν στο γήπεδο και αμέσως αλλάζει η ενέργεια της ομάδας. Όχι επειδή φωνάζουν περισσότερο. Όχι επειδή έχουν το πιο εξελιγμένο πλάνο προπόνησης. Αλλά επειδή οι αθλητές νιώθουν κάτι όταν είναι κοντά τους.
Ασφάλεια. Πίστη. Ηρεμία. Κίνητρο.
Και αυτό είναι κάτι που πολλοί υποτιμούν στον αθλητισμό: η ψυχολογία του προπονητή “γράφει” πάνω στην ομάδα πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Ένας αγχωμένος coach δημιουργεί αγχωμένους αθλητές. Ένας συνεχώς θυμωμένος coach δημιουργεί αθλητές που φοβούνται το λάθος. Ένας προπονητής που λειτουργεί μόνο μέσα από κριτική μπορεί άθελά του να δημιουργήσει παίκτες που παίζουν με φόβο αντί με αυτοπεποίθηση.
Γιατί ο εγκέφαλος του αθλητή δεν επηρεάζεται μόνο από την προπόνηση. Επηρεάζεται από το περιβάλλον.
Από ένα βλέμμα μετά από αποτυχία. Από τον τόνο της φωνής. Από το αν ο coach διορθώνει για να εξελίξει ή για να ξεσπάσει.
Και κάπου εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση στον αθλητισμό. Πολλοί πιστεύουν ότι η πίεση χτίζει χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα όμως, η υπερβολική πίεση συχνά χτίζει φόβο. Ο αθλητής αρχίζει να παίζει για να μην αποτύχει αντί να παίζει για να εκφραστεί.
Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.
Οι καλύτεροι προπονητές δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που μιλούν περισσότερο. Είναι εκείνοι που ξέρουν πότε να σταματήσουν. Πότε να ακούσουν. Πότε να μη διαλύσουν ψυχολογικά έναν αθλητή για ένα λάθος της στιγμής.
Γιατί μερικές φορές μια πρόταση μένει στο μυαλό ενός αθλητή για χρόνια.
Και το εντυπωσιακό είναι ότι οι περισσότεροι αθλητές, όταν μεγαλώσουν, δεν θυμούνται τόσο τα συστήματα ή τις ασκήσεις. Θυμούνται τον προπονητή που τους έκανε να πιστέψουν στον εαυτό τους. Ή εκείνον που τους έκανε να αμφιβάλλουν συνεχώς για την αξία τους.
Η προπονητική τελικά δεν είναι μόνο θέμα γνώσεων. Είναι θέμα επιρροής. Ο coach δεν διαμορφώνει μόνο απόδοση. Διαμορφώνει εσωτερικούς διαλόγους.
Μπορεί να γίνει η φωνή που ένας αθλητής κουβαλά μέσα του όταν όλα πάνε στραβά.
Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη ενός προπονητή. Όχι απλώς να φτιάξει καλύτερους αθλητές, αλλά ανθρώπους που δεν φοβούνται να προσπαθήσουν, να αποτύχουν και να ξανασηκωθούν.
