Το Retroathletics,σας κάνει μια ακόμη αναδρομή στο παρελθόν, εκτός από τα αφιερώματα σε παίκτες που έχουν προσφέρει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, στους καλύτερους τερματοφύλακες, και άλλα…
Ήρθε η ώρα για αφιερώματα σε σπουδαίους άσους του παρελθόντος από το εξωτερικό, παίκτες με πολλές διακρίσεις, τίτλους…
Το σημερινό μας αφιέρωμα είναι στον Βραζιλιάνο αρτίστα στις εκτελέσεις φάουλ Ζουνίνιο Περναμπουκάνο.
Ποιος είναι ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο
Ο Αντόνιο Αουγκούστο Ριμπέιρο Ρέις Τζούνιορ γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου του 1975, κοινώς γνωστός ως Ζουνίνιο Περναμπουκάνο ή απλά Ζουνίνιο είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος πρόσφατα διετέλεσε αθλητικός διευθυντής της Λυών , ομάδας της Ligue 1. Ένας ειδικός στο dead-ball, γνωστός για τα λυγισμένα φάουλ του , ιδιαίτερα την τεχνική knuckleball που ανέπτυξε, ο Ζουνίνιο κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό γκολ που σημειώθηκαν με φάουλ (77) και θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος εκτελεστής φάουλ όλων των εποχών.
Ο Ζουνίνιο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1993 με την βραζιλιάνικη ομάδα Sport Recife . Δύο χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στην Βάσκο ντα Γκάμα , όπου έπαιξε σε πάνω από 100 αγώνες και κέρδισε έξι τίτλους. Το 2001, εντάχθηκε στην ομάδα της Πρώτης Κατηγορίας, Λυών, όπου έπαιξε για τα επόμενα οκτώ χρόνια, κερδίζοντας επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα και σκοράροντας 100 γκολ σε 343 επίσημες εμφανίσεις για την ομάδα. Μετά την αποχώρησή του από την Λυών το 2009, ο Ζουνίνιο έπαιξε στο Κατάρ με την Αλ Γκαράφα και στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους New York Red Bulls . Η τελευταία θητεία του χωρίστηκε ανάμεσα σε δύο περιόδους επιστροφής στην Βάσκο, από όπου τελικά αποσύρθηκε το 2013.
Έχοντας κάνει το διεθνές ντεμπούτο του το 1999, ο Ζουνίνιο έπαιξε 40 αγώνες με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας και σκόραρε έξι γκολ. Εκπροσώπησε τη Βραζιλία στο Κόπα Αμέρικα του 2001 και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Συνομοσπονδιών της FIFA το 2005, πριν αποσυρθεί από το διεθνές ποδόσφαιρο μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Από το 2013 έως το 2018, ο Ζουνίνιο ήταν σχολιαστής ποδοσφαίρου για το βραζιλιάνικο αθλητικό δίκτυο Rede Globo .
Αναλυτικά η καριέρα του
Καριέρα νέων
1991–1992 Σπορ Ρεσίφε
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Χρονιά Ομάδα ( ΣΥΜΜ/ΓΚΟΛ )
1993–1995 Σπορ Ρεσίφε 24 (3)
1995–2001 Βάσκο ντα Γκάμα 121 (27)
2001–2009 Λυών 248 (75)
2009–2011 Αλ-Γκαράφα 40 (15)
2011–2012 Βάσκο ντα Γκάμα 50 (11)
2013 Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς 13 (0)
2013 Βάσκο ντα Γκάμα 21 (2)
Σύνολο 517 (133)
Διεθνής καριέρα
1999–2006 Βραζιλία 40 (6)
Καριέρα σε συλλόγους
Σπορ Ρεσίφε
Γεννημένος στη Ρεσίφε , ο Ζουνίνιο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Sport Recife και γρήγορα καθιερώθηκε ως ανερχόμενο αστέρι στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Κέρδισε δύο περιφερειακούς τίτλους με την ομάδα. Σύμφωνα με τον Ζουνίνιο, σε ηλικία 13 ετών άρχισε να εκτελεί φάουλ και άρχισε να αναπτύσσει την τεχνική του με το knuckleball , λέγοντας στο περιοδικό FourFourTwo : «Ξεκίνησα αντιγράφοντας τα φάουλ που εκτελούσε ο Μαρσελίνιο , ο οποίος έπαιζε για την Κορίνθιανς . Ήταν μια από τις εμπνεύσεις μου και ο πρώτος παίκτης που είχα δει ποτέ να χτυπάει την μπάλα με το κεφάλι και να την κάνει να χορεύει στον αέρα. Ο Ντίντι , ο οποίος κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Βραζιλία το 1958 και το 1962, το έκανε και τότε. Όλοι από τότε απλώς τροποποιούν τη φόρμουλα». Ήταν όταν έφτασε στη Γαλλία που ο Ζουνίνιο λέει ότι την κατέκτησε.
Βάσκο ντα Γκάμα
Ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο εντάχθηκε στη Βάσκο ντα Γκάμα το 1995. Κέρδισε πολλά τρόπαια κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας στον σύλλογο, συμπεριλαμβανομένου του Πρωταθλήματος Βραζιλίας το 1997 και το 2000, του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1998, του Κόπα Μερκοσούρ το 2000, καθώς και το βραβείο Ασημένια Μπάλα της Βραζιλίας το 2000 ως ένας από τους καλύτερους Βραζιλιάνους μέσους της σεζόν. Εκείνη την εποχή, έπαιζε με τους Ρομάριο , Εντμούντο και Ζουνίνιο Παουλίστα , και έγινε αγαπημένος των οπαδών της Βάσκο. Από τότε είναι γνωστός ως Reizinho de São Januário (Ο Μικρός Βασιλιάς του Σάο Χανουάριο ), μια αναφορά στο γήπεδο της Βάσκο ντα Γκάμα, καθώς και Reizinho da Colina (Ο Μικρός Βασιλιάς του Λόφου).
Το 2001, ο παίκτης κέρδισε μια προσωρινή διαταγή εναντίον της Βάσκο ντα Γκάμα, μετά την οποία έγινε ελεύθερος παίκτης. Παρόλο που έφυγε από τη Βάσκο για τη Λυών μετά από δικαστική διαμάχη, εξακολουθεί να θεωρείται αγαπημένος των οπαδών της Βάσκο. Ο Ζουνίνιο έχει αναφερθεί σε μια κλασική χορωδία που τραγουδούν οι οπαδοί ενθυμούμενοι το γκολ του με φάουλ εναντίον της Ρίβερ Πλέιτ στο στάδιο της Ρίβερ Πλέιτ , κατά τη διάρκεια του Λιμπερταδόρες του 1998 , το οποίο βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους τελικούς εναντίον της Μπαρτσελόνα ντε Γκουαγιακίλ , τους οποίους κέρδισε. Ο Ζουνίνιο έπαιξε 295 αγώνες για τη Βάσκο από το 1995 έως το 2001.
Λυών
Το 2001, ο Ζουνίνιο μετακόμισε στο εξωτερικό για να παίξει για τη γαλλική Λυών . Πριν από την άφιξή του στη Λυών , η ομάδα δεν είχε κερδίσει ποτέ το γαλλικό πρωτάθλημα . Ξεκινώντας από την πρώτη του σεζόν στην ομάδα, η Λυών κέρδισε επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα. Στη Λυών, ο Ζουνίνιο έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις εύστοχες, δυνατές και ποικίλες στημένες φάσεις του . Εκτός από το ότι συχνά κατατάσσεται ως ο κορυφαίος αθλητής φάουλ στον κόσμο, ο Ζουνίνιο ήταν και ένας αξιοσημείωτος πασέρ, παρέχοντας πολλές ασίστ , και οι ηγετικές του ικανότητες ώθησαν τον προπονητή της Λυών, Ζεράρ Ουλιέ, να τον ονομάσει αρχηγό της ομάδας.
Ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο σκόραρε 100 γκολ όσο αγωνιζόταν στη Λυών. Σαράντα τέσσερα από αυτά τα γκολ σημειώθηκαν από φάουλ, το τελευταίο από τα οποία ήταν ένα σουτ από μακρινή απόσταση εναντίον της Μαρσέιγ . Σκόραρε το 100ό του γκολ στον τελευταίο αγώνα του για τη Λυών, με πέναλτι εναντίον της Καέν . Ο Ζουνίνιο ήταν επίσης ένας παραγωγικός σκόρερ στο Champions League , και ισοφάρισε τον Σόνι Άντερσον ως ο κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις με 16 γκολ, σε έναν αγώνα εναντίον της Στεάουα Βουκουρεστίου τον Νοέμβριο του 2008. Αργότερα έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Λυών στο Champions League με 18 γκολ, ενώ έφτασε σε τρεις προημιτελικούς της διοργάνωσης.
Στις 26 Μαΐου 2009, ο πρόεδρος της Λυών, Ζαν-Μισέλ Ολάς, ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι ο σύλλογος είχε αποδεχτεί το αίτημα του Ζουνίνιο να αποχωρήσει από τη Λυών στο τέλος της σεζόν ως ελεύθερος παίκτης, παρά το γεγονός ότι ο παίκτης είχε ακόμη ένα χρόνο συμβόλαιό του. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, ο Ζουνίνιο κάθισε δίπλα στον Ολάς και έφυγε χωρίς να πει λέξη.
Αλ-Γκαράφα
Στις 17 Ιουνίου 2009, ο Ζουνίνιο υπέγραψε διετές συμβόλαιο αξίας 2,5 εκατομμυρίων ευρώ με την Αλ-Γκαράφα του Κατάρ . Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα, ο Ζουνίνιο ήταν αρχηγός της ομάδας στην κατάκτηση του έβδομου τίτλου πρωταθλήματος και στις νίκες στο Qatari Stars Cup και στο Qatar Crown Prince Cup , ολοκληρώνοντας το τρεμπλ. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με τον τίτλο του Παίκτη της Χρονιάς από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Κατάρ . Ο Ζουνίνιο έπαιξε 66 αγώνες για την Αλ-Γκαράφα και σκόραρε 25 γκολ.
Επιστροφή στο Βάσκο ντα Γκάμα
Στις 27 Απριλίου 2011, ο Ζουνίνιο επέστρεψε στην πρώην ομάδα του, Βάσκο ντα Γκάμα . Σκόραρε το πρώτο του γκολ για την ομάδα στον πρώτο αγώνα της επιστροφής του, με φάουλ εναντίον της Κορίνθιανς . Σκόραρε άλλα δύο φάουλ και ένα πέναλτι κατά τη διάρκεια της σεζόν της κορυφαίας κατηγορίας της Βραζιλίας. Στις 28 Μαρτίου 2012, αγωνίστηκε και σκόραρε ένα γκολ για το προβάδισμα 4-1 του Εντμούντο στον αποχαιρετιστήριο αγώνα του εναντίον της Μπαρτσελόνα Σπόρτινγκ Κλαμπ . Η Βάσκο κέρδισε αυτόν τον αγώνα με 9-1. Στη συνέχεια, ο Ζουνίνιο σκόραρε ένα χαρακτηριστικό φάουλ εναντίον της Εσπόρτε Κλουμπέ Μπαΐα στον τέταρτο γύρο του Campeonato Brasileiro . Αυτό το γκολ ήταν το 16ο του από τότε που επέστρεψε στη Βάσκο από την Αλ-Γκαράφα.
Τον Ιούλιο του 2012, ο Ζουνίνιο επέκτεινε το συμβόλαιό του με τη Βάσκο για 6 μήνες. Στις 18 Ιουλίου 2012, πραγματοποίησε την 350ή του εμφάνιση για τον σύλλογο εναντίον της Σάο Πάολο . Τον Αύγουστο του 2012, έπαιξε εναντίον της ομάδας νέων του, της Σπορτ Ρεσίφε , και σκόραρε ένα γκολ από φάουλ, το οποίο ήταν το τέταρτο γκολ του από φάουλ στο Campeonato Brasileiro Série A 2012 .
Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς
Στις 17 Δεκεμβρίου 2012, ο Ζουνίνιο υπέγραψε για την ομάδα Major League Soccer, New York Red Bulls . Έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την ομάδα σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Μάλμε , στον οποίο ήταν βασικός. Στις 3 Μαρτίου 2013, ο Ζουνίνιο έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για τους Red Bulls, παίζοντας ως βασικός σε μια ισοπαλία 3-3 εναντίον των Portland Timbers . Στις 17 Απριλίου, κατά τη διάρκεια μιας ήττας με 1-0 ενώ έπαιζε με την Sporting Kansas City , ο Ζουνίνιο έστειλε την μπάλα με το δάχτυλο του ποδιού στον αντίπαλο τερματοφύλακα Jimmy Nielsen καθώς έχανε χρόνο και έλαβε μια απευθείας κόκκινη κάρτα και τιμωρήθηκε με δύο αγώνες αποκλεισμό. Στις 3 Ιουλίου, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι κατέληξε σε συμφωνία με τον Ζουνίνιο για την ακύρωση του συμβολαίου του. Ο μέσος αγωνίστηκε σε 13 αγώνες για τους New York Red Bulls, παρέχοντας στην ομάδα τέσσερις ασίστ.
Τρίτη θητεία με τη Βάσκο ντα Γκάμα και αποχώρηση
Στις 11 Ιουλίου 2013, η Βάσκο ντα Γκάμα ανακοίνωσε την επιστροφή του Ζουνίνιο στην ομάδα. Ο παίκτης σκόραρε και έδωσε ασίστ στο τρίτο του ντεμπούτο για τη Βάσκο, σε μια νίκη με 3–1 εναντίον της αντίπαλης ομάδας Φλουμινένσε . Σκόραρε το πρώτο του εντός έδρας γκολ της σεζόν εναντίον της Κρισιούμα με φάουλ από τα 32 μέτρα, έδωσε επίσης ασίστ στον Έντμιλσον για το τρίτο γκολ του αγώνα. Έπαιξε τον τρίτο του αγώνα για τη Βάσκο ντα Γκάμα εναντίον μιας άλλης αντίπαλης ομάδας, της Μποταφόγκο , ασίστ στον Αντρέ για το πρώτο γκολ της Βάσκο, σε μια ήττα με 3–2. Έπαιξε τον έκτο αγώνα του εναντίον της Γκρέμιο και έδωσε άλλη μια ασίστ. Ήταν η τέταρτη ασίστ του στο Campeonato Brasileiro . Ο Ζουνίνιο έδωσε την πέμπτη του ασίστ εναντίον της Κορίνθιανς . Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 1–1. Έπαιξε τον 16ο αγώνα του εναντίον της αντίπαλης ομάδας της Βάσκο, Μποταφόγκο, και έδωσε δύο ασίστ. Το παιχνίδι έληξε με ισοπαλία 2–2, αφού η Μποταφόγκο είχε προηγηθεί με 2–0. Ο Ζουνίνιο έπαιξε 16 αγώνες για τη Βάσκο στην τρίτη του θητεία με την ομάδα, σκοράροντας δύο γκολ και κάνοντας επτά ασίστ στο Campeonato Brasileiro.
Αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στις 2 Φεβρουαρίου 2014. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του στη Βάσκο ντα Γκάμα, ο Ζουνίνιο κέρδισε έξι τίτλους: το Πρωτάθλημα Βραζιλίας το 1997 και το 2000, το Καμπεονάτο Καριόκα το 1998, το Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο το 1999, το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1998 και το Κόπα Μερκοσούρ το 2000. Έπαιξε συνολικά σε 393 αγώνες για τον σύλλογο, σκοράροντας 76 γκολ.
Μετά την αποχώρησή του, ο Ζουνίνιο εργάστηκε ως σχολιαστής ποδοσφαίρου στο βραζιλιάνικο αθλητικό δίκτυο Rede Globo , μια θητεία που έληξε το 2018.
Διεθνής καριέρα
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1999, ο Ζουνίνιο έπαιξε δύο αγώνες υψηλού επιπέδου σε δύο διαφορετικές χώρες την ίδια ημέρα. Εκπροσώπησε τη χώρα του στο δεύτερο ημίχρονο του φιλικού αγώνα μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής στο Πόρτο Αλέγκρε , τον οποίο η Βραζιλία κέρδισε με 4-2, παίζοντας για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Παρά την καθυστέρηση της πτήσης του προς το Μοντεβιδέο , κατάφερε να φτάσει στην Ουρουγουάη εγκαίρως για να αγωνιστεί στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα Copa Mercosur μεταξύ Βάσκο και Νασιονάλ . Συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα του 2001 με τη Βραζιλία.
Παρόλο που ο Ζουνίνιο είχε μια περίοδο παρατεταμένης εγχώριας επιτυχίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, η οποία συνέβαλε στο να θεωρηθεί ένας από τους καλύτερους Βραζιλιάνους παίκτες στον κόσμο εκείνη την εποχή, δεν επιλέχθηκε για την ομάδα της Βραζιλίας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και στο Κόπα Αμέρικα του 2004 , χάνοντας και τα δύο λόγω ενός επαναλαμβανόμενου τραυματισμού στο γόνατο. Η Βραζιλία θα κέρδιζε και τα δύο τουρνουά. Ωστόσο, ήταν μέλος της ομάδας της Βραζιλίας που κατέκτησε το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 , σκοράροντας ένα φάουλ εναντίον της πρωταθλήτριας του Euro 2004, Ελλάδας .
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 2006 , ο Ζουνίνιο σκόραρε ένα γκολ με κότσια σε ανοιχτό παιχνίδι εναντίον της Ιαπωνίας σε έναν αγώνα της φάσης των ομίλων. Μετά την ήττα της Βραζιλίας από την τελική φιναλίστ Γαλλία στα προημιτελικά του τουρνουά, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για νεότερα ταλέντα που θα προέλθουν από τις τάξεις της Βραζιλίας, προκειμένου να προετοιμαστούν για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 2010.
Δείτε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του
