Το Retroathletics,σας κάνει μια ακόμη αναδρομή στο παρελθόν, εκτός από τα αφιερώματα σε παίκτες που έχουν προσφέρει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, στους καλύτερους τερματοφύλακες, και άλλα…
Ήρθε η ώρα για αφιερώματα σε σπουδαίους άσους του παρελθόντος από το εξωτερικό, παίκτες με πολλές διακρίσεις, τίτλους…
Σειρά στα αφιερώματα μας με τον Γάλλο αστέρα του παρελθόντος που άφησε το δικό του στίγμα σε Εθνική Γαλλίας, Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους ο λόγος για τον Ζινεντίν Ζιντάν.
Ποιος είναι ο Ζινεντίν Ζιντάν
Ο Ζινεντίν Γιαζίντ Ζιντάν (γαλλικά: Zinédine Yazid Zidane, γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1972), είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής με καταγωγή από την Αλγερία. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Τον Αύγουστο του 2024 στο Παρίσι η Διεθνής Ένωση Αθλητικού Τύπου (AIPS) στην επέτειο των 100 χρόνων της τον ψήφισε ως τέταρτο καλύτερο παίκτη μετά τους Πελέ, Ντιέγκο Μαραντόνα και Φραντς Μπεκενμπάουερ.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα των Καννών, πριν καθιερωθεί ως ένας από τους καλύτερους παίκτες της Γαλλίας στη Μπορντό. Το 1996 μεταγράφηκε στη Γιουβέντους και το 2001 στη Ρεάλ Μαδρίτης με τις οποίες κατέκτησε διεθνείς τίτλους, ενώ με την Εθνική Γαλλίας είχε ως κορυφαία του στιγμή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Είναι ένας από τους εννέα παίκτες που έχουν κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, το Τσάμπιονς Λιγκ και τη Χρυσή Μπάλα.[8] Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού. Το 2018 η γαλλική εφημερίδα L’Équipe τον χαρακτήρισε ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο συχνά αποκαλούμενος και με το προσωνύμιο «Ζιζού», παρέμεινε στο άθλημα ως προπονητής. Από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι και τον Ιούνιο του 2018 διετέλεσε προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης και κατέκτησε τρεις τίτλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Επέστρεψε εκ νέου στο σύλλογο τον Μάρτιο του 2019 παραμένοντας για άλλα δύο χρόνια.
Πρώτα χρόνια
Ο Ζιντάν είναι βερβερικής καταγωγής και προέρχεται από οικογένεια σχετικά χαμηλού οικονομικού επιπέδου και είναι το νεότερο από τα πέντε παιδιά. Ο πατέρας του είχαν μεταναστεύσει από το Αγκμούν στην Καβυλία της Βόρειας Αλγερίας το 1953, πριν την έναρξη του πολέμου της χώρας με τη Γαλλία. Ο πατέρας του είχε περάσει εννέα χρόνια στη Γαλλία ως εργάτης σε οικοδομή. Συγκεντρώνοντας χρήματα στο Παρίσι κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες μετακόμισε στη Μασσαλία και εκεί γνώρισε τη σύζυγό του, από όπου προέκυψε ο Ζινεντίν, το πέμπτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας. Η οικογένεια ζούσε σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά μεταναστών.
Σε ηλικία εννέα ετών, ο Ζιντάν άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική του ομάδα ΑΣ Φορεστά (AS Foresta). Την επόμενη χρονιά (1982) έπαιξε σε μια άλλη τοπική ομάδα με την επωνυμία Σεντ-Ανρί (US Saint-Henri). Μετά από ενάμισι χρόνο εντάχθηκε στη ΣΟ Σεπτέμ-λε-Βαλόν (SO Septèmes-les-Vallons), όπου έμεινε μέχρι την ηλικία των 14 ετών, οπότε επιλέχθηκε να παρακολουθήσει ένα τριήμερο εκπαίδευσης στο Περιφερειακό Κέντρο Αθλητισμού και Φυσικής Αγωγής στο Αιξ-Αν-Προβάνς, ένα από τα πολλά ποδοσφαιρικά ιδρύματα που διαχειρίζεται η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Ήταν εκεί όπου εντοπίστηκε από παλαιό παίκτη της ομάδας των Καννών και προωθήθηκε στο σύλλογο. Εκεί διακρίθηκε ιδιαίτερα για το ταλέντο του αλλά αξιοσημείωτο έμεινε ότι δεν ανέχονταν προσβολές για την οικογένειά του, τη φυλή του ή τη γειτονιά του.
Καριέρα σε συλλόγους
Στη Γαλλία
Ο Ζιντάν έπαιξε για πρώτη φορά σε αγώνα της πρώτης κατηγορίας του γαλλικού πρωταθλήματος σε ηλικία 17 ετών στις 20 Μαΐου 1989 εναντίον της Ναντ έχοντας ένα σουτ στο δοκάρι 12 λεπτά πριν τη λήξη του ισόπαλου αγώνα (1–1).[20] Εκείνη τη χρονιά έκανε μόνο δύο εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη σεζόν δεν αγωνίστηκε καθόλου αλλά την αγωνιστική περίοδο 1990–91 καθιερώθηκε γρήγορα με 28 αγώνες στο πρωτάθλημα και το πρώτο του γκολ στις 10 Φεβρουαρίου 1991 επίσης εναντίον της Ναντ στη νίκη με 2–1. Στον αγωνιστικό χώρο, παρουσίασε εξαιρετική τεχνική με την μπάλα, προσφέροντας αναλαμπές του ταλέντου που θα τον οδηγήσουν αργότερα στην κορυφή του κόσμου. Στην πρώτη του πλήρη σεζόν με τις Κάννες, ο σύλλογος εξασφάλισε την πρώτη του ευρωπαϊκή του πρόκριση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ καταφέρνοντας να τερματίσει τέταρτος στο πρωτάθλημα. Αυτή παραμένει η κορυφαία διάκριση του συλλόγου από τότε που υποβιβάστηκε για πρώτη φορά από την πρώτη κατηγορία στη σεζόν 1948–49. Μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου 1991, ο Ζιντάν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο και έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Κύπελλο όπου η Γαλλία τερμάτισε τέταρτη. Σε επίπεδο συλλόγων, η σεζόν στο πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στη 19η θέση, συνώνυμη με την επιστροφή στη δεύτερη κατηγορία. Παρά το γεγονός ότι σημείωσε 5 γκολ σε 31 αγώνες, ο Ζιντάν δεν μπόρεσε να εμποδίσει την ομάδα του να υποβιβαστεί. Ήταν η τέταρτη και τελευταία σεζόν στη ομάδα και το 1992 πήρε μεταγραφή για τη Ζιροντέν Μπορντό.
Με την ομάδα του Μπορντώ κατέκτησε το Κύπελλο Ιντερτότο και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου δεν μπόρεσε να υπερνικήσει το μεγάλο εμπόδιο της Μπάγερν Μονάχου. Στους ημιτελικούς το εμπόδιο της ιταλικής Μίλαν που ήταν το φαβορί φάνηκε χαμηλό, παρά το 2–0 του πρώτου αγώνα στο Μιλάνο. Στον επαναληπτικό ο Ζιντάν έκανε την πρώτη μεγάλη εμφάνισή του στα ευρωπαϊκά γήπεδα οδηγώντας την ομάδα του στη νίκη με 3–0 και την πρόκριση. Ο ίδιος σημείωσε σε εκείνη τη διοργάνωση έξι γκολ (που παρέμεινε η καλύτερη επίδοση του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση) και κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή της χρονιάς το 1996.
Γιουβέντους
Το 1996 πήρε μεταγραφή για τη Γιουβέντους, όπου και καθιερώθηκε σαν ένας από τους κορυφαίους ευρωπαίους ποδοσφαιριστές. Ο Ζιντάν είχε μια εξαιρετική πρώτη εικόνα και ήταν γνωστός για τις πρωτίστως για τις τεχνικές του ικανότητες, όπως στην ντρίμπλα, την κομψότητα στο χειρισμό της μπάλας και τη δημιουργικότητα. Ήταν ικανός να χρησιμοποιήσει και τα δύο πόδια, αλλά στις τελικές του προσπάθειές του το καλό ήταν το δεξί. Η τεχνική και ο συντονισμός του επέτρεψαν να σουτάρει με ακραία δύναμη και ακρίβεια, ιδίως έξω από την περιοχή του πέναλτι. Ήταν επίσης ειδικός στην εκτέλεση φάουλ και πέναλτι. Η φυσική του θέση ήταν σε ελεύθερο ρόλο ως κλασικό δέκα πίσω από τους επιθετικούς. Ήταν όμως σε θέση να παίζει ως δεύτερος επιθετικός, ή σε πιο οπισθοχωρημένο ρόλο στη μεσαία γραμμή, είτε ως κεντρικός μέσος ή πλέι μέικερ, χάρη στην ικανότητά του να ενορχηστρώσει τις επιθέσεις της ομάδας του από πίσω με τη διορατικότητα και τις ακριβείς πάσες του. Έτσι, ήταν ικανός περισσότερο να βοηθήσει τους συμπαίκτες του παρά να σκοράρει ο ίδιος, κάτι που μπορούσε να συμβεί με ευχέρεια και με τα δύο πόδια.[19][29][30] Αν και δεν ήταν γνωστός για την ικανότητα κατεύθυνσης, το ύψος και η φυσική του δύναμη του επέτρεψαν να είναι αποτελεσματικός στον αέρα και κατάφερε να σημειώσει αρκετές κρίσιμες κεφαλιές σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Κέρδισε επίσης επαίνους από τους προπονητές του για την αμυντική εργασία του. Παρά το γεγονός ότι δεν χαρακτηριζόταν σαν γρήγορος παίκτης, είχε καλή ευελιξία και επιτάχυνση, καθώς και εξαιρετική ισορροπία και αίσθηση του με τη μπάλα. Και ήταν χαρακτηριστικά ομαδικός στο συνολικό τρόπο δράσης μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ενώ η απόδοση του ήταν χαρακτηριστικά καλύτερη στους κρίσιμους αγώνες. Παρά την αναγνώριση που έλαβε ο Ζιντάν από τους ειδικούς για τις ικανότητές στο παιχνίδι, επέστησε την κριτική από μέσα μαζικής ενημέρωσης για την ιδιοσυγκρασία και την πειθαρχία του και για έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων.
Στην πρώτη του χρονιά στη Ιταλία, κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, ενώ οι εξαιρετικές του εμφανίσεις ανταμείφθηκαν με τον τίτλο του καλύτερου ξένου παίκτη του πρωταθλήματος, ενώ το 2000–01 ήταν ο καλύτερος παίκτης της Σέριε Α. Η παρουσία στην Ιταλία τον οδήγησε να επιλεγεί σε μια ευρωπαϊκή ενδεκάδα για να αντιμετωπίσει μια παγκόσμια ενδεκάδα τον Δεκέμβριο του 1997. Επιπλέον, ήταν τρίτος στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας. Με προπονητή το Μαρτσέλο Λίπι και το Ζιντάν στις τάξεις της η Γιουβέντους κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ιταλίας και έφτασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς όμως να καταφέρει να το κατακτήσει. Στον τελικό του 1997 απέναντι στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, που έληξε με νίκη της γερμανικής ομάδας με 3–1, είχε απόδοση κάτω του αναμενόμενου στενά μαρκαρισμένος. Στη διοργάνωση του 1998 και στον αγώνα της φάσης των “8” με αντίπαλο τη Ντιναμό Κιέβου έδωσε μια ασίστ χωρίς ουσιαστικά να βλέπει από το κέντρο του γηπέδου στον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο που σκόραρε άμεσα. Ο ίδιος κατέκτησε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του το 1998, (ενώ ήταν τρίτος στον ίδιο διαγωνισμό την προηγούμενη χρονιά) και τον τίτλο του καλύτερου του κόσμου από τη ΦΙΦΑ την ίδια χρονιά, επιτυχία που επανέλαβε το 2000.
Ρεάλ Μαδρίτης
Το 2001 πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης για το ποσό ρεκόρ των περίπου 75 εκατομμυρίων ευρώ υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Στη Ρεάλ είχε συμπαίκτες τους Ραούλ, Λουίς Φίγκο, Ρομπέρτο Κάρλος και αργότερα Ρονάλντο και Ντέιβιντ Μπέκαμ σε μία εποχή από τις καλύτερες στην ιστορία του συλλόγου, έχοντας άριστη συνεργασία κυρίως με τους Ρονάλντο και Φίγκο στην πραγματοποίηση του επιθετικού σχεδιασμού. Με το Ζιντάν η Ρεάλ κέρδισε ένα πρωτάθλημα Ισπανίας και το 2002 κατέκτησε και το Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας στον τελικό 2–1 τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Στον ημιτελικό η Ρεάλ απέκλεισε τη Μπαρτσελόνα με 2–0 με το πρώτο γκολ από το Ζιντάν στην πρώτη εκτός έδρας νίκη μετά από 10 χρόνια σε Ελ Κλάσικο. Το γκολ που σημείωσε ο Ζιντάν σ’ αυτόν τον τελικό με εκπληκτικό αριστερό σουτ από απόσταση περίπου 16 μέτρων θεωρείται ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του θεσμού. Ο τίτλος αυτός τον έκανε μόλις τον τρίτο (από τους έξι) ποδοσφαιριστή στην ιστορία που κατέκτησε όλους τους μεγάλους τίτλους και ατομικές διακρίσεις που διεκδίκησε: Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, Τσάμπιονς Λιγκ, Χρυσή Μπάλα. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης και το Διηπειρωτικό Κύπελλο, ενώ το 2003 κέρδισε τον τρίτο τίτλο του παίκτη της χρονιάς της FIFA. Το 2004 150.000 φίλαθλοι τον ψήφισαν ως τον καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή των προηγούμενου μισού αιώνα στην 50ή επέτειο της UEFA.
Ενώ η τελευταία σεζόν του συλλόγου ποδοσφαίρου του Ζιντάν τελείωσε χωρίς τρόπαιο, γνώρισε προσωπική επιτυχία σημειώνοντας το πρώτο του χατ-τρικ, εναντίον της Σεβίλλης, στη νίκη με 4–2 τον Ιανουάριο του 2006. Ολοκλήρωσε τη σεζόν για τη Ρεάλ Μαδρίτης ως δεύτερος σκόρερ και πάροχος ασίστ πίσω από τους συμπαίκτες τους Ρονάλντο και Μπέκαμ αντίστοιχα, με εννέα γκολ και δέκα ασίστ σε 28 αγώνες. Τελείωσε την επαγγελματική του καριέρα με τη Ρεάλ στις 7 Μαΐου 2006 σε αγώνα εναντίον της Βιγιαρεάλ (3–3), σημειώνοντας ένα γκολ, ενώ το τελευταίο του παιχνίδι ήταν στις 9 Ιουλίου 2006, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2006.
Διεθνής καριέρα
Με την εθνική Γαλλίας
Αγωνίστηκε στο πρώτο διεθνές παιχνίδι του το 1994, στις 17 Αυγούστου σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Τσεχία που ήρθε ισόπαλος με 2–2. Μπήκε σαν αλλαγή και σημείωσε και τα δύο γκολ της ομάδας που προέρχονταν από μια κακή πορεία με αποκορύφωμα την αποτυχία πρόκρισης στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994. Μετείχε στην ομάδα που μπήκε σε τροχιά ανόδου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, όπου η Γαλλία έφτασε στα ημιτελικά. Εκεί αποκλείστηκε από την Τσεχία στα πέναλτι, με τον Ζιντάν να είναι εύστοχος στη δική του προσπάθεια.
Ο Ζιντάν ήταν βασικός πρωταγωνιστής της Εθνικής Γαλλίας κατά τη διάρκεια της χρυσής περιόδου της 1998–2000, όταν και κατέκτησε διαδοχικά το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 που διεξήχθη στη χώρα του αποβλήθηκε στο δεύτερο παιχνίδι της φάσης των ομίλων με αντίπαλο τη Σαουδική Αραβια και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό για δύο αγώνες. Όταν επανήλθε ήταν ο καταλυτικός παράγοντας της μετέπειτα πορείας της Γαλλίας στη φάση των νοκ-ουτ και πέτυχε επιπλέον δύο γκολ στον τελικό, όπου η Γαλλία κέρδισε τη θεωρούμενη ως φαβορί της διοργάνωσης Βραζιλία με 3–0, και τα δύο με κεφαλιές. Ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του τελικού και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης. Η δημοτικότητά του εκτοξεύτηκε και από μεγάλος ποδοσφαιριστής μετατράπηκε σε είδωλο. Στο τέλος της χρονιάς επελέγη από τη γαλλική L’Équipe ως αθλητής / αθλήτρια της χρονιάς όλων των αθλημάτων (γαλλικά: Champion des champions de L’Équipe) για το 1998, ένας από τους πέντε μόνο ποδοσφαιριστές που έχουν πετύχει κάτι τέτοιο από το 1980 που δημιουργήθηκε ο θεσμός.
Σημαντική ήταν και η συνεισφορά του στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000, για την οποία ψηφίστηκε πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Στον ημιτελικό απέναντι στην Πορτογαλία έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της διεθνούς σταδιοδρομίας του, χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του στην παράταση μετά το ισόπαλο 1–1 της κανονικής διάρκειας του αγώνα. Ο τελικός με αντίπαλο την Ιταλία που έληξε με 2–1 του χάρισε και το τρόπαιο. Το 2001 ένας ακόμα διεθνής τίτλος συμπλήρωσε τα τρόπαια μιας από τις καλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών, με την κατάκτηση του Κυπέλλου Συνομοσπονδίων μετά τη νίκη της Γαλλίας στη διοργάνωση της Ιαπωνίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 η Γαλλία αποκλείστηκε στην πρώτη φάση των ομίλων χωρίς νίκη ή γκολ, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Ο Ζιντάν έχασε τα πρώτα δύο παιχνίδια λόγω τραυματισμού και δεν κατάφερε να προσφέρει κάτι σημαντικό στο επόμενο με αντίπαλο την Ουρουγουάη. Το παιχνίδι έληξε χωρίς τέρματα με τη Γαλλία να έχει ήδη αποκλειστεί. Την ίδια χρονιά σε διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA στην οποία συμμετείχαν 1,5 εκατομμύριο άτομα, ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων όντας τρίτος στην ψηφοφορία μετά τους Μαραντόνα και Πελέ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2004 ο Ζιντάν ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας. Η Γαλλία αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Ελλάδα με 1–0. Τότε δήλωσε ότι αποχωρεί από την εθνική και αρχικά δεν μετείχε στους αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 2016 σε διαδικτυακή ψηφοφορία της UEFA ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλήματων.
Άλλαξε την απόφασή του και επανήλθε στην εθνική ομάδα συμμετέχοντας στα προκριματικά της διοργάνωσης με την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 στη Γερμανία να βρίσκει τον Ζιντάν, σε ηλικία 34 χρονών και να έχει ήδη ανακοινώσει την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Είχε αγωνιστεί στο τελευταίο του συλλογικό παιχνίδι ένα μήνα πριν. Παρ’ όλα αυτά, συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχημένη πορεία της Γαλλίας μέχρι τον τελικό, η οποία δεν συμπεριλαμβάνονταν στα φαβορί της διοργάνωσης, ο δε ίδιος είχε διευκρινήσει ότι δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο όπως στο παρελθόν. Η Γαλλία δεν αγωνίστηκε ιδιαίτερα καλά στη φάση των ομίλων και τερμάτισε δεύτερη στον όμιλό της πίσω από την Ελβετία με πέντε βαθμούς μετά από μία νίκη και δύο ισοπαλίες. Ο Ζιντάν είχε αποκλειστεί στο τελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων με το Τόγκο, αφού πήρε δύο κίτρινες κάρτες στους δύο πρώτους αγώνες. Στον γύρο των «16», η Γαλλία αντιμετώπισε την Ισπανία. Ο Νταβίντ Βίγια σκόραρε από το σημείο του πέναλτι και έδωσε προβάδισμα στην Ισπανία στο 28ο λεπτό, ενώ ο Φρανκ Ριμπερί ισοφάρισε 13 λεπτά αργότερα. Στο 83ο λεπτό, ο Ζιντάν επιχείρησε φάουλ στο ύψος του πέναλτι της Ισπανίας, το οποίο τελικά οδήγησε στην κεφαλιά του Πατρίκ Βιεϊρά, βάζοντας τη Γαλλία μπροστά. Ο Γάλλος αρχηγός σφράγισε τη νίκη σκοράροντας στο χρόνο των καθυστερήσεων με επιδέξιο τρόπο. Στο προημιτελικό, η Γαλλία αντιμετώπισε τη Βραζιλία νικώντας με γκολ του Τιερί Ανρί μετά από ασίστ του Ζιντάν, η εμφάνιση του οποίου ήταν εντυπωσιακή. Οι δύο παίκτες έχοντας αγωνιστεί 55 φορές μαζί στην εθνική δεν έτυχε να έχουν συνεργαστεί ούτε μία φορά για να πετύχουν γκολ. Πολλοί θεωρούν ότι αυτή η απόδοση στον προημιτελικό είναι η καλύτερη σε ολόκληρη την καριέρα του Ζιντάν, με τη γαλλική εφημερίδα La Provence να τον χαρακτηρίζει «πιο Βραζιλιάνος από τους Βραζιλιάνους».[83] Η Γαλλία αντιμετώπισε την Πορτογαλία στον ημιτελικό του Μονάχου και, όπως στις Βρυξέλλες έξι χρόνια νωρίτερα, το πέναλτι του Ζιντάν οδήγησε τους Γάλλους στον τελικό. Στην κανονική διάρκεια του τελικού με την Ιταλία πέτυχε το μοναδικό γκολ της Γαλλίας με πέναλτι μόλις στο 7ο λεπτό (με εκτέλεση «αλά Πανένκα» έχοντας απέναντί του τον τέως συμπαίκτη του στη Γιουβέντους Τζιανλουίτζι Μπουφόν, αλλά οι Ιταλοί ισοφάρισαν στο 19ο λεπτό και το παιχνίδι συνεχίστηκε αμφίρροπο. Με αποτέλεσμα 1–1 το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ζιντάν έγινε ο πρωταγωνιστής ενός πολυσυζητημένου επεισοδίου, μαζί με τον αμυντικό της Ιταλίας Μάρκο Ματεράτσι. Ο Ζιντάν, αντιδρώντας (όπως ισχυρίστηκε αργότερα) σε προκλητικό σχόλιο του Ματεράτσι, κτύπησε με κεφαλιά τον Ιταλό και τον έριξε στο έδαφος. Ο διαιτητής δεν αντιλήφθηκε το επεισόδιο, καθώς ήταν μακριά από τη φάση, μετά όμως από συνεννόηση με τον βοηθό διαιτητή απέβαλε το Ζιντάν. Ήταν η 14η κόκκινη κάρτα της καριέρας του. «Αυτό που είπα ήταν ηλίθιο», είπε ο Ματεράτσι στη L’Équipe αργότερα «αλλά δεν άξιζε αυτήν την αντίδραση». Η FIFA διερεύνησε το περιστατικό, και το ακριβές περιεχόμενο των λόγων του Ματεράτσι που προκάλεσε την οργή του Ζιντάν, και τελικά τιμώρησε και τους δύο παίκτες, σε μια διοργάνωση που σημειώθηκε ρεκόρ κόκκινων και κίτρινων καρτών. Η Γαλλία έχασε τον τίτλο, καθώς οι Ιταλοί επικράτησαν στα πέναλτι, ο ίδιος όμως ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά και καλύτερος ποδοσφαιριστής παραλαμβάνοντας τη Χρυσή Μπάλα. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που κέρδισε το συγκεκριμένο βραβείο έως το 2022. Συνολικά σε διοργάνωσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων σημείωσε πέντε γκολ και έδωσε δυο ασίστ. Σε 108 διεθνείς συμμετοχές σημείωσε 31 γκολ και παρείχε 26 τελικές πάσες (ασίστ).
Η αποβολή ήταν άδοξο τέλος για τη διεθνή καριέρα του Ζιντάν, αλλά δεν κατάφερε να επισκιάσει τη μεγάλη προσφορά του στην ομάδα, ούτε την αξιολόγηση του ως ποδοσφαιριστή. Η στιγμή θεωρήθηκε εμβληματική και δύο ευμεγέθη αγάλματα, ένα στο Παρίσι και ένα στη Ντόχα του Κατάρ με την εικόνα του κτυπήματος ανεγέρθηκαν έως το 2012 και το 2013 αντίστοιχα. Επίσης είναι ένας από τους τέσσερις παίκτες που έχουν σκοράρει σε δύο διαφορετικούς τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου (οι άλλοι είναι οι Πελέ, Βαβά και Πάουλ Μπράιτνερ). Συνολικά έχει πετύχει τρία γκολ σε τελικούς, όσα και οι Πελέ, Βαβά και Τζεφ Χερστ. Σε 12 αγώνες τελικής φάσης σημείωσε πέντε γκολ και παρείχε τρεις ασίστ. Το 2002 ψηφίστηκε από τη FIFA στην ομάδα-όνειρο των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Προπονητής
Τον Νοέμβριο του 2010, κατόπιν αιτήματος του τότε προπονητή Ζοζέ Μουρίνιο, ο Ζιντάν διορίστηκε σύμβουλος της Ρεάλ Μαδρίτης. Συνόδευε την ομάδα και συμμετείχε σε συναντήσεις και προπονήσεις. Για τη σεζόν 2013–14, έγινε βοηθός προπονητή του Κάρλο Αντσελότι στην ομάδα. Για την αγωνιστική περίοδο 2014–15, ανέλαβε ως προπονητής τη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, στην τρίτη κατηγορία. Τον Αύγουστο του 2014 ο Ζιντάν δεν είχε την απαιτούμενη άδεια που έπρεπε για να εκπαιδεύσει την ομάδα, και εμφανίστηκε αρχικά ως βοηθός. Την άνοιξη του 2015 έλαβε την άδεια προπονητή της UEFA Pro και από τότε ήταν επίσημα ο προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης Καστίλλης.
Στις 4 Ιανουαρίου 2016 ανέλαβε την πρώτη ομάδα. Οδήγησε την ομάδα του στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο Μιλάνο κατακτώντας το τρόπαιο. Την επόμενη χρονιά, επανέλαβε αυτόν τον θρίαμβο στις 3 Ιουνίου 2017 με νίκη 4–1 με αντίπαλο τη Γιουβέντους στο Κάρντιφ, και έγινε ο πρώτος προπονητής που υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο. Δύο εβδομάδες νωρίτερα είχε κατακτήσει το ισπανικό πρωτάθλημα με την ομάδα του κερδίζοντας 2–0 στη Μάλαγα. Ήταν η πρώτη φορά που η Ρεάλ κατέκτησε Πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ την ίδια χρονιά μετά το 1958. Κατά την περίοδο της 6ης Απριλίου 2016 έως την 13η, Ιανουαρίου του 2017 η Ρεάλ Μαδρίτης υπέστη σε 40 επίσημα παιχνίδια μία μόνο ήττα. Ξεπέρασε έτσι το προηγούμενο ρεκόρ του Λουίς Ενρίκε της Μπαρτσελόνα, ενώ σημείωσε 13 συνεχείς εκτός έδρας νίκες, επίδοση επίσης ρεκόρ στο ισπανικό πρωτάθλημα (προηγούμενο ρεκόρ του Πεπ Γκουαρδιόλα της Μπαρτσελόνα). Το 2017 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος προπονητής της χρονιάς από τη FIFA. Στις 26 Μαΐου 2018, υπερασπίστηκε τον τίτλο του Τσάμπιονς Λιγκ από το 2016 για δεύτερη φορά νικώντας τη Λίβερπουλ στο Κίεβο με 3–1. Ήταν για τον Ζιντάν ο έβδομος τελικός στο θεσμό. Και τις τρεις χρονιές η πορεία της Ρεάλ δεν ήταν ικανοποιητική στην αρχή της σεζόν, όμως βασιζόμενος σε ένα σταθερό σύνολο 13 παικτών ήταν ο τελικός νικητής. Στις 31 Μαΐου 2018 απρόσμενα παραιτήθηκε. Εξήγησε ότι η ομάδα «χρειαζόταν μια αλλαγή για να παραμείνει νικήτρια. Η ομάδα χρειάζεται μια νέα προσέγγιση, μια διαφορετική μεθοδική εργασία».
Στις 12 Μαρτίου 2019, επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης και ανέλαβε την ομάδα που ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα μετά από 27 αγώνες. Υπέγραψε συμβόλαιο με διάρκεια έως το 2022. Η σεζόν 2018–19 τελείωσε με τη Ρεάλ Μαδρίτης στην τρίτη θέση με 19 πόντους πίσω από την πρωταθλήτρια Μπαρτσελόνα.
Η επόμενη χρονιά σηματοδότησε την επιστροφή της ομάδας στην κορυφή με την κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλήματος. Όμως η σεζόν 2020–21 ήταν η τελευταία του στο σύλλογο, που χαρακτηρίστηκε από την αποτυχία κατάκτησης τίτλου.
Εκτός γηπέδων
Η ποδοσφαιρική αξία του Ζιντάν του πρόσφερε υψηλή δημοτικότητα, ξεπερνώντας τα ποδοσφαιρικά όρια, ειδικά στη Γαλλία. Σε πολλές δημοσκοπήσεις έχει ανακηρυχθεί ως ένα από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα, ανεξαρτήτως επαγγέλματος.Ο Ζιντάν έχει αναπτύξει αξιόλογη φιλανθρωπική δράση. Έχει πάρει πολλές φορές μέρος σε ποδοσφαιρικούς αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι επίσης πρεσβευτής καλής θέλησης για το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Το Νοέμβριο του 2006 επισκέφτηκε το Μπανγκλαντές, καλεσμένος του βραβευμένου με Νομπέλ Ειρήνης Μοχάμεντ Γιουνούς σε μία πρωτοβουλία για την καθημερινή υγιεινή διατροφή σε χαμηλού εισοδήματος πληθυσμούς με μειωμένη διατροφή στη χώρα και την ανακούφιση της φτώχειας μέσω της εφαρμογής ενός μοναδικού επιχειρισιακού μοντέλου.
Αναλυτικά η καριέρα του
Ομάδες νέων
1982–1983 ΟΣ Σεντ-Ανρί
1983–1986 ΣΟ Σεπτέμ-λε-Βαλόν
1986–1989 ΑΣ Κάννες
Επαγγελματική καριέρα*
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1989–1992 ΑΣ Κάννες 61 (6)
1992–1996 Μπορντό 139 (28)
1996–2001 Γιουβέντους 151 (24)
2001–2006 Ρεάλ Μαδρίτης 155 (37)
Σύνολο 506 (95)
Εθνική ομάδα
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1988–1989 Γαλλία U17 4 (1)
1989–1990 Γαλλία U18 6 (0)
1990–1994 Γαλλία U21 20 (3)
1994–2006 Γαλλία 108 (31)
Προπονητική καριέρα
Περίοδος Ομάδα
2014–2016 Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια
2016–2018 Ρεάλ Μαδρίτης
2019–2021 Ρεάλ Μαδρίτης
Τίτλοι και διακρίσεις ως ποδοσφαιριστής
Σύλλογοι
Ζιροντέν Μπορντό
Φιναλίστ Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ: 1995–1996
Κύπελλο Ιντερτότο: 1996
Γιουβέντους
Πρωταθλήματα Ιταλίας (2): 1996–97, 1997–98
Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 1996
Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1996
Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας: 1997
Ρεάλ Μαδρίτης
Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2002–03
Τσάμπιονς Λιγκ: 2001–02
Διηπειρωτικό Κύπελλο: 2002
Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 2002
Εθνική Γαλλίας
Παγκόσμιο Κύπελλο: 1998, φιναλίστ το 2006
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 2000
Ατομικές διακρίσεις
Νέος παίκτης της χρονιάς UNFP: 1994
Παίκτης της χρονιάς UNFP: 1996
Ξένος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ιταλία (2): 1997, 2001
Βραβεία Συλλόγων ΟΥΕΦΑ, καλύτερος μέσος: 1997–98
Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς France Football (2): 1998, 2002
Παίκτης της χρονιάς (περιοδικό WorldSoccer): 1998
Καλύτερος παίκτης του κόσμου σύμφωνα με το περιοδικό Onze Mundial (Onze D’or) (3): 1998, 2000, 2001
Παίκτης της χρονιάς ΦΙΦΑ:
Πρώτος (3): 1998, 2000, 2003
δεύτερος: 2006
τρίτος (2): 1997, 2002
Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς («Χρυσή Μπάλα» του περιοδικού France Football): 1998
Καλύτερη 11άδα Παγκοσμίου Κυπέλλου (2): 1998, 2006
Καλύτερος παίκτης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 2000
Καλύτερη ενδεκάδα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (2): 2000, 2004
Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ιταλία: 2001
Ενδεκάδα της χρονιάς στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ (3): 2001, 2002, 2003
Πολυτιμότερος παίκτης Τσάμπιονς Λιγκ: 2001-2002
Premio Don Balón (Καλύτερος ξένος παίκτης στο ισπανικό πρωτάθλημα): 2002
Χρυσή Μπάλα Παγκόσμιου Κυπέλλου ΦΙΦΑ: 2006
Καλύτερη ενδεκάδα της FIFPro (2): 2005, 2006
FIFA Ομάδα Όνειρο Παγκοσμίων Κύπελλων: 2002
L’ Équipe Champion of Champions: 1998
FIFA 100: 2004
Χρυσό Ιωβηλαίο ΟΥΕΦΑ (Καλύτερος ευρωπαίος παίκτης των τελευταίων 50 ετών): 2004
Golden Foot Legend Award: 2008
Marca Leyenda Award: 2008
Laureus World Sports Awards – Lifetime Achievement Award: 2011
4ος καλύτερος ποδοσφαιριστής των 100 χρόνων της AIPS: 2024
Τίτλοι και διακρίσεις ως προπονητής
Σύλλογοι
Ρεάλ Μαδρίτης
Τσάμπιονς Λιγκ (3): 2015–16, 2016–17, 2017–18
Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης (2): 2016, 2017
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2): 2016, 2017
Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2016–17, 2019–20
Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας: 2017
Ατομικές διακρίσεις
Γάλλος Προπονητής της χρονιάς France Football: 2016
UEFA – Προπονητής της χρονιάς στο Τσάμπιονς Λιγκ: 2016–17
Προπονητής της χρονιάς της FIFA: 2017
IFFHS Προπονητής της χρονιάς (2): 2017, 2018
Δείτε μερικές στιγμές του
